Elegie miłosne, liturgia stacyjna, wskrzeszenie Łazarza i opracowanie na temat Thomasa Mertona – zapowiedzi wydawnicze…

Pod koniec 2015 r. przedstawialiśmy trzy zapowiedzi wydawnicze dotyczące książek, które w najbliższym czasie pojawią się w sprzedaży. Dzisiaj poszerzamy naszą listę o kolejne pozycje książkowe.

Planujemy je wydać w pierwszej połowie 2016 r. Znajdziecie wśród tytułów nieco klasyki, ale również coś z teologii Thomasa Mertona, ikonografii, a poza tym obszerną monografię na temat liturgii stacyjnej.

 

tibullus-elegie-milosne

Elegie miłosne

Starożytność przekazała nam pod nazwiskiem Tibullusa trzy księgi pieśni; składają się one na tzw. Corpus Tibullianum. Autorstwa poety możemy być pewni jedynie w przypadku dwóch pierwszych zbiorów – na trzeci złożyły się utwory niejakiego Lygdamusa oraz Sulpicji, rówieśnych artyście twórców o pomniejszym znaczeniu, jak również dzieła autorów anonimowych.

Owe dwie księgi, stanowiące ogół osiągnięć artystycznych Tibullusa, obejmują szesnaście elegii: w pierwszej zawiera się dziesięć utworów, w drugiej – kolejnych sześć, każdy średnio około stuwersowej długości. W konfrontacji z innymi wiodącymi mistrzami pióra epoki augustowskiej – choćby Horacym czy Wergiliuszem, o wiele bardziej czynnymi zawodowo, a przy tym mierzącymi się odważnie z różnymi gatunkami literackimi – dorobek ten prezentuje się raczej nieokazale. Pierwszą rzeczą, jaka nasuwa się na myśl przy próbie jego oceny, jest oczywiście krótki czas życia autora – zaledwie około trzydziestu lat. Konstatacja tego faktu wywołać może emocje dwojakiej natury. Na pierwszy plan wysunie się tu oczywiście żal za utworami, jakie Tibullus mógłby był jeszcze napisać, gdyby tylko dane mu było żyć dłużej. Skromne rozmiary całej poetyckiej spuścizny można jednak równie dobrze wziąć za dobrą monetę: skromność bowiem to właściwe słowo-klucz, na sposób niezwykle trafny charakteryzujące całą istotę Tibullusowej poezji. Objętość dzieła poniekąd anonsuje zatem treści, z którymi skonfrontujemy się w trakcie lektury.

 


 

zrodzony-z-wiary

Zrodzony z wiary

W ostatnich latach w Kościele coraz częściej podejmowany jest na nowo temat wiary, czego świadectwem jest chociażby ogłoszony przez papieża Benedykta XVI Rok Wiary lub encyklika papieża Franciszka Lumen Fidei. Pierwszy z nich w liście Portam Fidei otwierającym czas wzmożonego skupienia na tej cnocie teologalnej, wskazał na coraz wyraźniej zauważalny kryzys wiary, dotykający wielu chrześcijan i będący motywem ogłoszenia Roku Wiary. Chrześcijanie, chcąc budować kulturę opartą na wierze, zbyt mocno skupiają się na jej skutkach społecznych, politycznych itp., nie dostrzegając, że zatraca się rozumienie tego, co stanowi ich fundament, a jest nim właśnie wiara.To zaniedbanie może sprawić, że ich wysiłki okażą się zupełnie nieskuteczne.

Na ten sam problem, jeszcze przed rozpoczęciem obrad Soboru Watykańskiego II, wskazywał mnich z zakonu trapistów, Thomas Merton, dla którego „wydarzenie” wiary było zarówno centralnym „momentem” jego życia, jak i zagadnieniem nadrzędnym, jeśli chodzi o rozpoczęcie refleksji w jakimkolwiek kontekście: społecznym, kulturowym czy antropologicznym.

 


 

wskrzeszenie-lazarza

Wskrzeszenie Łazarza w teologii i ikonografii średniowiecza

Niniejsza praca nie jest wyczerpującą monografią tematu. W swoim założeniu zmierza przede wszystkim do tego, aby cud Wskrzeszenia Łazarza przedstawić w średniowiecznej perspektywie osiągnięcia zbawienia w Królestwie Niebieskim. Autor sięga przede wszystkim do tradycjii dziedzictwa doktrynalnego Kościoła wczesnego chrześcijaństwa i epoki średniowiecza. Ponadto chce zwrócić uwagę na rodzenie się nowych struktur ikonograficznych w oparciu o kontekst ikonologiczny.

 


 

liturgia-stacyjna

Jednoczący charakter liturgii stacyjnej w Rzymie

Publikacja ks. dr. Janusza Mieczkowskiego, pracownika dydaktycznego w Instytucie Liturgicznym UPJPII w Krakowie, dobrze wpisuje się w dzieje Katedry Historii Liturgii, której pierwszym kierownikiem był ks. prof. Wacław Schenk z KUL-u. Ta rozprawa naukowa ujmuje doskonale nie tylko dzieje i historię rzymskich nabożeństw stacyjnych, ale równie dobrze osadza je w historycznym kontekście ukazując ich formę uzależnioną od konkretnego miejsca jej sprawowania. Nade wszystko, poza tym historycznym udokumentowaniem w oparciu o rzetelną analizę źródeł, autor zaprezentował ich eklezjalny charakter, jednoczący Kościół zarówno gdy chodzi o „Credo”, jak i o jedność ze Stolicą Piotrową. Jest to dzieło pionierskie, podejmujące próbę całościowego ujęcia tego wielowiekowego fenomenu liturgii rzymskiej, która znalazła też swoje naśladownictwo m.in. w Krakowie, na prośbę naszej królowej św. Jadwigi, fundatorki Wydziału Teologicznego na ówczesnej Wszechnicy Krakowskiej, dziś Uniwersytecie Jagiellońskim (Ks. prof. dr hab. Stefan Koperek CR)

 

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Wszystkie prawa zastrzeżone © 2014. Wydawnictwo Benedyktynów TYNIEC | redakcja@tyniec.com.pl // blog wspierany przez jzelek.pl