Fragment najnowszej książki „Ofiara liturgiczna”

Książka ta nie jest nowym przekładem liturgii świętego Jana Złotoustego ani też komentarzem do tej liturgii. Nie zawiera ani historycznych objaśnień, ani teologicznych analiz. Na jej kartach Czytelnik odnajdzie natomiast zwykłe „notatki”, czyli krótkie uwagi, uwypuklające niektóre fragmenty tekstu liturgii, niektóre główne motywy tej długiej i przebogatej modlitwy, którą święty Jan Złotousty przyniósł z Antiochii do Konstantynopola w IV wieku i która – w swym zasadniczym zarysie – została utrwalona w greckich rękopisach z VIII stulecia. Naszym pragnieniem było „ukierunkowanie” uwagi i refleksji wierzących ku pewnym duchowym punktom szczytowym tego tekstu. Nie pisaliśmy dla uczonych, lecz dla laików, dla mężczyzn i kobiet, a nawet dla młodzieży uczącej się, dla dusz najmniej obznajomionych z dysputami dogmatycznymi, a jednak pragnących dokładnych pojęć podstawowych.

Być może nie od rzeczy będzie powiedzieć parę słów na temat ogólnej struktury liturgii świętego Jana Złotoustego. Podobnie jak wszystkie starożytne liturgie chrześcijańskie, liturgia, o której mówimy, łączy w sobie dwa rodzaje zgromadzenia liturgicznego: liturgię słowa i liturgię Eucharystii. Najpierw odbywa się liturgia słowa, skupiona wokół podwójnego „słowa”: słowa człowieka kierującego się ku Bogu i słowa Boga kierującego się ku człowiekowi. Człowiek kieruje się ku Bogu w „litaniach”, czyli seriach próśb wypowiadanych przez kapłana lub diakona w imieniu zgromadzenia i przeplatanych śpiewami oraz fragmentami biblijnymi (przede wszystkim psalmami), a także tak zwanymi modlitwami „cichymi”, wypowiadanymi przez kapłana. „Małe wejście” kapłana z księgą Ewangelii oznacza już, że ta część liturgii zmierza ku pisanemu słowu Bożemu. W istocie, po modlitwie uwielbienia Boga (Trishagion, trzykrotnie powtórzony) czytane są list i Ewangelia z danego dnia, po których może nastąpić homilia. Następnie rozpoczyna się liturgia eucharystyczna. Na święty stół wnoszone są chleb i wino. Jest to „wielkie wejście”, po którym odmawia się symbol wiary. Potem kapłan czyta wielką modlitwę eucharystyczną, która obejmuje dziękczynienia za wszelkie boskie dary, przywołanie ewangelicznego opisu ustanowienia sakramentu Wieczerzy Pańskiej, wezwanie Ducha Świętego nad nami samymi i nad ofiarowanymi darami; ta długa modlitwa, przeplatana tekstami wstawienniczymi i upamiętniającymi, znajduje swój szczyt w Modlitwie Pańskiej („Ojcze nasz”). Wtedy wiernym udziela się komunii. Liturgia kończy się dość krótkimi modlitwami wstawienniczymi i błogosławieństwami.

Taki jest zasadniczy zarys liturgii świętego Jana Złotoustego, z której niniejsze dziełko wydobędzie pewne fragmenty, by bliżej przedstawić je uwadze i pobożności Czytelników.

Wielu dokonało już tego, czego my tutaj staraliśmy się podjąć. Zrobili to o wiele lepiej od nas. Jedyną zasługą tej książki – jeśli w ogóle jest w niej jakaś zasługa – jest jej prostota i zwięzłość. Oby Bóg sprawił, by nasze ubogie słowa pomogły choć kilku duszom czcić Go w duchu i w prawdzie!


Mnich Kościoła Wschodniego | Ofiara liturgiczna – kup w księgarni on-line

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Wszystkie prawa zastrzeżone © 2014. Wydawnictwo Benedyktynów TYNIEC | redakcja@tyniec.com.pl // blog wspierany przez jzelek.pl