Życie eremickie – droga pokoju i prosta ścieżka do wiecznej szczęśliwości

Jak poza wiarą chrześcijańską nie ma odpowiednich środków, które by mogły prowadzić do wiecznej szczęśliwości, tak wśród olbrzymiej różnorodności wierzących w Chrystusa są bardzo liczne rodzaje życia, w których możemy dojść do niebieskiej ojczyzny i do chwały prawdziwego szczęścia.

Wśród wszystkich jednak reguł życia chrześcijańskiego nie ma ani jednej takiej, która by łatwiej i w lepszy sposób dawała swoim adeptom najmilszy spokój w obecnym życiu, a najbardziej upragnioną szczęśliwość w życiu przyszłym, jak instytucja życia eremickiego i samotniczego.

Ta reguła, istotnie możemy to powiedzieć zachowując szacunek dla wszystkich innych, prowadzi tego, kto ją przyjmuje, w najłatwiejszy i zarazem najbardziej bezpieczny sposób do wiecznej szczęśliwości królestwa niebieskiego. Jednocześnie zapewnia temu, kto nią idzie prosto, taki spokój w tym życiu ziemskim, że już tu, pielgrzymującym na tym świecie, ofiaruje znaczny udział w rozkoszach niebieskich. W samej rzeczy, odsuwając okazję i wszystko to, co zakłóca umysł człowieka na tej ziemskiej drodze, zmusza go niejako do podjęcia prostych zajęć i pełnienia dobrych uczynków czyniąc z niego, biednego śmiertelnika, istotę niewiele mniejszą od aniołów i prowadząc go krótką drogą do wyżyn anielskich.

W ubiegłych stuleciach szczególny ten rodzaj życia miał swoich wielkich nauczycieli, wielbicieli i sławnych zwolenników. Ich nauki i ich przykładne życie promieniowały na świat prawie boskim światłem, które w dużej mierze jaśnieje jeszcze w tym naszym nędznym czasie. Ale gdy dawniej ta praktyka życia chrześcijańskiego i profesji zakonnej była w wielkim poważaniu, teraz już nie cieszy się takim uznaniem jak inne powołania chrześcijańskie. Co więcej, wydaje się wręcz, że życie eremickie, tak piękne i tak szlachetne kiedyś, jakby teraz zanikło.

Faktycznie, będzie może dwudziestu lub nieco więcej mieszkańców Camaldoli, którzy kochają erem i prowadzą życie jako eremici według Reguły św. Benedykta i Konstytucji życia eremickiego prawnie zatwierdzonych. Wszyscy inni, co w jakiekolwiek habity ubrani żyją w miejscach odosobnionych, lub którzy w pewnym sensie zachwycają się, że nazywają ich eremitami, w rzeczywistości nie są ani eremitami, ani w ogóle zakonnikami. Nie zostały przez nich złożone żadne śluby zakonne, nie przestrzegają żadnej zatwierdzonej reguły, ani nie są poddani nauczaniu lub jakiemuś posłuszeństwu. Wszystkie te rzeczy w jakiejkolwiek formie życia zakonnego stanowią pierwszy, konieczny fundament. Ich sposób życia nie jest zaiste chwalebny, ponieważ pod nazwą eremitów walczą bez ślubów i bez reguły, nie dlatego by się Bogu podobać, ale dla własnej wygody.

My jednakże, nie dlatego, żebyśmy byli w jakiś sposób godnymi wyznawcami tak wzniosłego życia, lub jakoś byli upoważnieni do bycia założycielami tak wybitnego sposobu postępowania, lecz dawno temu zgodnie z prawem podjęliśmy się ustanowienia tego świętego stylu życia, z pragnienia podobania się Bogu i byśmy mogli dojść do niebieskiej ojczyzny, i z Jego pomocą uczynili tak dużo jak możemy. Również przez te lata staramy się według sił naszych zachowywać karność, prawie porzuconą przez innych, a która, jeżeli jest dobrze przekazywana, może poprowadzić do zbawienia wielu tych, którzy ją przyjmują.

Nie ufając naszym siłom, lecz wsparci pomocą Bożą zabieramy się do napisania reguły życia eremickiego i pustelniczego, przede wszystkim dla nas samych, a następnie dla braci eremitów, którzy są z nami, wreszcie dla wszystkich tych, którzy po nas chcieliby przyjąć ten rodzaj życia. Zachęcamy w Panu wszystkich tych, którzy pragną miłego pokoju w obecnym życiu i najwspanialszego szczęścia w niebieskiej ojczyźnie, by przyjęli za swój instytut życia eremickiego z miłości ku Bogu i z mocnym postanowieniem wytrwania do końca.

Bo istotnie, choć są w Kościele Świętym liczne drogi i różne ścieżki, którymi można dojść do Pana, to jednak wśród nich wszystkich nie ma ani jednej, która by tak jak regularne życie eremickie mogła prowadzić swoich zwolenników wprost, szybko i bezpiecznie, jak w jakiejś podróży bez żadnego niebezpieczeństwa, do niewymownych radości niebieskiego Jeruzalem.


bł. Paweł Giustiniani, Pisma, tom 1. Pochwała życia eremickiego | kup w księgarni on-line

napisz komentarz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Wszystkie prawa zastrzeżone © 2014. Wydawnictwo Benedyktynów TYNIEC | redakcja@tyniec.com.pl // blog wspierany przez jzelek.pl